Türkiye bir yandan Antalya’da düzenlenecek COP31 İklim Zirvesi’nin ev sahipliğine hazırlanırken, diğer yandan İstanbul’da fosil yakıt devleriyle stratejik ortaklıklara imza mı atıyor?!
Türkiye, 2026 Kasım ayında Antalya’da düzenlenecek olan küresel iklim zirvesi COP31’in ev sahipliğine hazırlanırken, ajandasının “yeşil” sayfaları arasına biraz “siyah” mürekkep karışmış gibi görünüyor. Bir yandan dünyanın en büyük iklim konferansına ev sahipliği yapma vizyonu, diğer yandan fosil yakıt devleriyle atılan stratejik imzalar… Anlaşılan o ki; enerji politikalarımızda “hem pastam dursun hem karnım doysun” stratejisi tam gaz devam ediyor. Şaşırdık mı?
Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı Alparslan Bayraktar’ın Bloomberg’e verdiği demeçler, bu stratejinin sadece bir niyet değil, somut bir iş planı olduğunu kanıtlar nitelikte aslında. TPAO’nun önce ABD’li Chevron, ardından İngiliz devi BP ile el sıkışması; Türkiye’nin günlük 1 milyon varil petrol üretim hedefine giden yolda vites artırdığını gösteriyor. İstanbul’da atılan bu imzalar, TPAO’yu Libya’dan Venezuela’ya kadar uzanan geniş bir coğrafyada “küresel oyuncu” yapma niyetinde.
Küresel Vizyon vs. Yerel Gerçekler
Ancak burada küçük bir “yeşil” pürüz var: COP31. İklim krizinin en büyük sanığı olan fosil yakıtlardan çıkışın en sert tartışılacağı bir zirvenin başkanlığını üstlenip, aynı yıl fosil yakıt kapasitesini maksimize etmek, uluslararası diplomasi sahnesinde oldukça “espri konusu olacak nitelikte” bir durum yaratıyor. Avustralya gibi ortak ev sahiplerinin “fosil yakıtlardan uzaklaşma” korosuna katıldığı bir dönemde, Türkiye’nin bu alandaki sessizliği ve artan emisyon öngörüleri, sürdürülebilirlik raporlarımızın “karmaşık” notlar almasına neden olabilir.
Günün sonunda elde şu var gibi gözüküyor: Türkiye bir yandan iklim krizine çözüm arayan liderleri ağırlamaya hazırlanıyor, diğer yandan enerji arz güvenliğini fosil yakıtların güvenli limanlarında arıyor. Bu denge oyununda Antalya’daki zirvenin mi yoksa İstanbul’daki imzaların mı daha ağır basacağını ise zaman gösterecek.