Afrika’nın akciğerleri, geçim derdiyle odun ticareti arasına sıkışıyor; bu kez soru basit: bugün ısınmak için kesilen ağaçların bedelini yarın kim ödeyecek?
Kongo Havzası, gezegenin nefes borularından biri gibi anlatılır ya, tam da o metaforun içi bugün gerçek bir sahneyle doluyor: Nehir üzerinde birbirine bağlanmış dev kütük kümeleri, adeta yüzen mahallelere dönüşüyor! Bu “odun şehirleri” yalnızca bir ticaret güzergâhı değil; aynı zamanda yoksullukla piyasa arasına sıkışmış binlerce insanın geçim planı maalesef.
Hayatta Kalma Baskısı
Büyük kentlerin büyüyen nüfusu ısınma ve pişirme için ucuz yakıt aradıkça, ormandan çıkan odun ve odun kömürü talebi şişiyor; denetimin zayıfladığı yerlerde bu talep, kesimin hızını belirleyen gerçek patronlara dönüşüyor. İşin can yakıcı tarafı şu: Bir yanda “bugün hayatta kalma” baskısı, diğer yanda geri dönüşü zor bir ekolojik kayıp var. Orman azaldıkça toprak tutunamıyor, biyoçeşitlilik geri çekiliyor, yangın ve erozyon riski artıyor; üstelik mesele sadece ağaç kaybı değil, karbon dengesi de şaşıyor.
Kâğıt üzerinde koruma alanları, yasalar, hedefler var; nehir kıyısında ise çok daha çıplak bir matematik işliyor: yakıt, gelir, yemek.aaa Ve o yoksulluk çözülmeden, “ormanı koruyalım” cümlesi çoğu insan için iyi niyetli ama boş bir temenni gibi kalıyor.