Dünyanın en iyi üniversitelerinin tarım ve ormancılık alanındaki performansını ölçen QS 2026 sıralamasında Türkiye’den hiçbir üniversite yer almadı.
Dünyada tarım eğitimi artık yalnızca üretim teknikleriyle değil, iklim krizi, su yönetimi ve gıda güvenliği gibi kritik başlıklarla yeniden tanımlanırken, açıklanan son küresel sıralama Türkiye açısından rahatsız edici bir boşluğu görünür kılıyor. Listenin zirvesinde yer alan üniversiteler, tarımı disiplinler arası bir mesele olarak ele alırken; veri, teknoloji ve sürdürülebilirlik ekseninde güçlü araştırma altyapılarıyla öne çıkıyor. Türkiye’den hiçbir kurumun bu tabloda yer almaması ise basit bir “sıralama dışı kalma” meselesinden çok daha fazlasını işaret ediyor.
Neden?
Peki neden? Tarımın bu kadar stratejik olduğu bir ülkede, eğitim ve araştırma neden aynı ölçüde güçlü bir karşılık üretemiyor? Sorun yalnızca akademik yayın sayısı ya da uluslararası görünürlük değil; aynı zamanda tarımın hâlâ geleneksel bir alan olarak konumlandırılması. Oysa küresel ölçekte öne çıkan üniversiteler, tarımı teknolojiyle, şehirle ve hatta finansla birlikte düşünen yeni modeller geliştiriyor. Türkiye’de ise bu bütüncül yaklaşımın henüz yeterince kurumsallaşmadığı açık. Bu tablo, üniversiteler ile sektör arasındaki kopukluğu da yeniden gündeme getiriyor. Tarımın sahadaki sorunları ile akademinin ürettiği bilgi arasındaki mesafe kapatılamadıkça, küresel ölçekte rekabet etmek de zorlaşıyor. Üstelik mesele sadece eğitim değil; bu durum doğrudan gıda güvenliğini, üretim kalitesini ve uzun vadeli kaynak yönetimini etkiliyor.
İşin özü, tarım artık yerel bir mesele değil; küresel bir rekabet alanı. Türkiye’nin bu tabloda yer almaması ise geçici bir durumdan ziyade, yeniden düşünülmesi gereken bir sistemin işareti gibi duruyor.
