Sürdürülebilirlik çoğu zaman teknik çözümlerle anlatılıyor. Oysa Rhea Gupte, gündelik hayatta ürettiğimiz atıklara bakarak daha temel bir soruyu gündeme getiriyor: Attıklarımızla kurduğumuz ilişki gerçekten sürdürülebilir mi?
Sürdürülebilirlik tartışmalarında “atık” genellikle yönetilmesi gereken bir problem olarak ele alınır. Oysa sanatçı Rhea Gupte, COMPOST adlı çalışmalarıyla atığı bir sorun olmaktan çok, düşünülmesi gereken bir ilişki biçimi olarak ele alıyor. Onun pratiğinde atık, yok edilmesi gereken bir fazlalık değil; yaşam döngüsünün görünür kılınması gereken bir parçası.Gupte’nin üretim süreci gündelik hayattan besleniyor.
Mutfakta kalan yiyecek artıkları -kabuklar, saplar, artıklar- birer veri gibi toplanıyor. Bu malzemeler donduruluyor, belgeleniyor ve görsel bir dile dönüştürülüyor. Ortaya çıkan işler yalnızca estetik kompozisyonlar değil; tüketim alışkanlıklarımızın sessiz kayıtları olarak okunuyor.
Compost
COMPOST, adını doğanın en temel döngülerinden birinden alıyor. Kompost, atığın toprağa geri dönmesi, dönüşerek yeni bir yaşamın parçası hâline gelmesi demek. Bu işler de benzer bir mantıkla ilerliyor: Atılanı görünmez kılmak yerine, dönüştürerek yeniden anlamlandırıyor. Böylece sürdürülebilirlik teknik bir süreçten çok, kültürel bir farkındalık meselesi hâline geliyor.
Neyi israf ediyoruz? Neyi kolayca gözden çıkarıyoruz? Atık dediğimiz şey gerçekten işlevini mi yitirdi, yoksa biz onunla ilişki kurmayı mı bıraktık?Sürdürülebilirlik tartışmalarında çoğu zaman eksik kalan şey, davranışlarımızın duygusal ve kültürel boyutu. Gupte’nin işleri tam da bu boşluğa işaret ediyor.