Milano–Cortina 2026’ya sayılı günler kala, Kış Olimpiyatları artık yalnızca sporun değil, iklim krizinin de vitrini haline geliyor. Kar var mı, soğuk yeterli mi, yoksa oyunlar yapay çözümlerle mi ayakta duruyor?
Bir zamanlar kar, buz ve dondurucu soğukla özdeşleşen Kış Olimpiyatları bugün çok daha kırılgan bir zeminde ilerliyor. Bilimsel çalışmalar, küresel sıcaklıklar artmaya devam ederse bu oyunlara ev sahipliği yapabilecek şehirlerin sayısının hızla azalacağını söylüyor. Mevcut koşullarda “iklim açısından güvenli” kabul edilen onlarca aday şehir, birkaç on yıl içinde bu unvanı kaybedebilir. Kısacası mesele artık stadyum, pist ya da altyapı değil; yeterince soğuk bir kış bulabilmek.
Sorun yalnızca karın yağmaması da değil. Kar yağsa bile tutmuyor, sezonlar kısalıyor, hava dalgalanmaları yarış takvimlerini zorlaştırıyor. Çözüm olarak devreye giren yapay kar sistemleri ise masum değil: büyük miktarda su, ciddi enerji tüketimi ve çoğu zaman karbon ayak izi demek. Yani karı “üretirken” iklim krizini biraz daha derinleştirme riski var. Bu da Kış Olimpiyatları’nı ironik bir noktaya taşıyor: iklim değişikliğinin mağduru olan bir organizasyon, aynı zamanda onun yükünü artırabiliyor.
Uluslararası Olimpiyat Komitesi bu tabloyu görmezden gelmiyor. Daha sınırlı sayıda, iklim açısından daha güvenli bölgelerde oyunları dönüşümlü olarak düzenleme fikri masada. Yarış takvimlerinin daha erkene çekilmesi, altyapının yeniden kullanılması ve enerji kaynaklarının daha dikkatli seçilmesi de gündemde. Milano–Cortina 2026, bu yaklaşımın bir tür stres testi olacak.
Ancak ortada daha büyük bir soru var: Kış Olimpiyatları, iklim krizine uyum sağlayarak mı hayatta kalacak, yoksa bu kriz onları kökten değiştirecek mi? Belki de geleceğin Kış Olimpiyatları, karın değil; iklimle kurulan ilişkinin yarıştığı bir sahne olacak. Sporcular kadar organizatörlerin de ter döktüğü, izleyicinin ise “bu gerçekten sürdürülebilir mi?” diye sorduğu bir sahne…
Kar kesin değil, buz garanti değil. Ama tartışma çoktan başladı.