iklim krizi

Son beş yılda Türkiye’de iklim krizine karşı yüzlerce kampanya başlatıldı, milyonlarca imza atıldı. COP31 öncesinde açıklanan veriler, iklim politikalarında sivil toplumun ve yurttaşın etkisinin artık göz ardı edilemeyecek bir noktaya geldiğini gösteriyor.

Ocak ayında açan papatyalar kulağa masum geliyor olabilir. Ama uzmanlara göre bu manzara romantik değil, doğa açısından endişe verici. Beklenmedik yabani çiçeklenmelerinin, iklim krizinin “sessiz ama görünür” uyarılarından oldukları net...

İklim odaklı yatırım yönetimi ağları yeniden yapılanarak, varlık yöneticilerinin iklim risklerini gözeten strateji ve hedeflerini paylaşmaları için küresel bir platform sunuyor; bu yaklaşım, sürdürülebilir sermaye akışının gelişmesi açısından yeni bir işaret.

Değişen yağış rejimi ve uzayan sıcak dönemler, tarımsal üretimi ve gıda zincirini doğrudan etkiliyor. Su yönetiminin gıdanın geleceği ve üretimin sürekliliği açısından kritik hale geldiği bu dönemde, iklim krizi aynı zamanda su güvenliği meselesi olarak öne çıkıyor.

UN Global Compact Türkiye’nin yürüttüğü İklim Hedefi Hızlandırma Programı’nın altıncı dönemi için başvurular başladı; program, şirketlerin bilime dayalı hedeflerle net sıfır yol haritası oluşturmasını hedefliyor.

Kış Olimpiyatları, yıllardır “sürdürülebilir oyunlar” söylemiyle sunulsa da, altyapı yatırımları ve doğal alanlar üzerindeki baskı bu iddiayı yeniden tartışmaya açıyor. Açıkçası benim için bu durum tek kelimeyle özet: MilaNO!

BM İklim Şefi Simon Stiell, İstanbul’da yaptığı tarihi çağrıda iklim eylemini "yeni dünya düzensizliğine" karşı küresel bir istikrar silahı olarak tanımladı. Trump yönetiminin bilimsel dayanakları feshettiği bir dönemde Stiell, iklim iş birliğinin sadece çevresel bir tercih değil, ulusal güvenlik ve ekonomik hayatta kalma meselesi olduğunun altını çizdi.

“İBB’nin planlarında belediye binaları ve tesislerinde enerji verimliliğinin artırılması ve enerji tasarrufu sağlanması öncelikli bir konudur.”