Kış Olimpiyatları, yıllardır “sürdürülebilir oyunlar” söylemiyle sunulsa da, altyapı yatırımları ve doğal alanlar üzerindeki baskı bu iddiayı yeniden tartışmaya açıyor. Açıkçası benim için bu durum tek kelimeyle özet: MilaNO!
Kış Olimpiyatları denince akla genellikle spor, teknoloji ve küresel prestij geliyor. Ancak işin arka planında çok daha sessiz bir dosya var: doğa. Son yıllarda art arda gündeme gelen çevresel itirazlar, bu dev organizasyonların gerçekten ne kadar sürdürülebilir olduğu sorusunu yeniden masaya koyuyor.
Kaçınılmaz Bedel mi?
Geçtiğimiz günlerde The Guardian’da yayımlanan kapsamlı bir değerlendirme, kış oyunlarının çevresel etkilerinin çoğu zaman “kaçınılmaz bedel” başlığı altında normalleştirildiğini hatırlatıyor. Kesinlikle katılıyorum. Dağlık bölgelerde açılan yeni yollar, inşa edilen tesisler ve genişleyen ulaşım altyapısı; kısa süreli bir etkinlik için uzun vadeli ekolojik hasarlar yaratabiliyor. Özellikle yapay kar üretimi, su kaynakları üzerinde ciddi baskı oluştururken, iklim kriziyle zaten kırılgan hâle gelen alp ekosistemlerini daha da zorluyor.
Organizasyon komiteleri karbon dengeleme, geçici yapılar ve yeniden kullanım gibi kavramları öne çıkarsa da eleştiriler bu önlemlerin toplam etkiyi telafi etmeye yetmediğini söylüyor. Asıl mesele, “yeşil oyunlar” anlatısının bir iletişim stratejisi mi yoksa gerçek bir dönüşüm planı mı olduğu. Kış Olimpiyatları örneği, büyük ölçekli etkinliklerin sürdürülebilirlik iddialarının artık sloganlarla değil, sahadaki somut sonuçlarla ölçülmesi gerektiğini açık biçimde gösteriyor bana sorarsanız. Ne diyebilirim? Sıradaki lütfen…