Araştırmalar, yetiştirilen ve vahşi yakalanan balıkların karbon ayak izinin tek bir faktöre bağlı olmadığını gösteriyor; yem, avlanma yöntemi ve tür farkı sonucu tamamen değiştirebiliyor.
Balık seçmek bazen sanıldığından daha zor bir karar. Çünkü mesele “çiftlik mi deniz mi” noktası kadar basit değil. Hatta çoğu zaman o soru yanlış yerden başlıyor.Yetiştirilen balıklar genelde eleştirilir ama hikâye orada bitmiyor. Bu balıkların karbon ayak izinin büyük kısmı yedikleri yemden geliyor. Yani mesele balığın kendisi değil, ona ne verdiğin. Yem değiştiğinde tablo da değişiyor.
Deniz mi?
Peki denizden yakalanan balık daha mı iyi? Her zaman değil. Nasıl yakalandığı belirleyici. Büyük tekneler, uzun av süreleri, yüksek yakıt kullanımı… Bir anda “doğal” olan seçenek de ciddi bir karbon yükü taşıyabiliyor. Tür meselesi de işin içine girince tablo iyice karışıyor. Bazı küçük balıklar ya da midye gibi türler oldukça düşük emisyonla öne çıkıyor. Ama bazı türlerde, özellikle yoğun üretim ya da işleme süreçleri devreye girdiğinde işler değişiyor. Yani aslında mesele balığın nereden geldiği kadar nasıl üretildiği. İşin ilginç tarafı ise şu, balık genelde “daha iyi seçenek” diye düşünülür. Çoğu durumda doğru. Ama bu, otomatik olarak her balığın iyi olduğu anlamına gelmiyor.
Sözün kısası balık reyonu masum değil. Seçim yapıyorsun gibi hissediyorsun ama aslında bir üretim modelini seçiyorsun.