30 MArt Uluslararası Sıfır Atık Günü’nde açıklanan veriler, gıda israfının iklim krizini derinleştirdiğini ortaya koyarken çözümün hâlâ mutfakta başladığını hatırlatıyor.
Bugün Uluslararası Sıfır Atık Günü ve mesele hâlâ aynı yerde tıkanmış durumda. Üretiyoruz, tüketiyoruz, sonra da hızla çöpe atıyoruz. Üstelik bu sadece bireysel bir alışkanlık meselesi değil; küresel ölçekte işleyen büyük bir sistem hatası. Dünyada üretilen gıdanın yaklaşık üçte biri çöpe giderken, bu israf yalnızca kaynak kaybı yaratmıyor, aynı zamanda ciddi bir emisyon yükünü de beraberinde getiriyor. Kısacası çöpe giden her lokma, görünmeyen bir karbon hikâyesi yazıyor.
Aslında işin ilginç tarafı şu ki çözüm karmaşık değil, sadece uygulanmıyor. Avrupa’da bazı yerel yönetimler ve topluluklar, gıda atığını kaynağında ayrıştırıp komposta dönüştürerek hem atığı azaltıyor hem de toprağa geri kazandırıyor. Yani mesele teknolojiden çok tercih meselesi. Sıfır atık dediğimiz şey de tam burada anlam kazanıyor; geri dönüşüm kutusundan ibaret olmayan, üretimden tüketim alışkanlıklarına kadar uzanan bir sistem değişikliği.
Lütfen düşünelim. Gerçekten daha az atık üretmek mi istiyoruz, yoksa sadece daha iyi ayrıştırarak vicdanımızı mı rahatlatıyoruz? Çünkü sıfır atık, en çok da çöpe gitmeyen şeyle ölçülüyor.
